مىكنيم تا به خوبى روشن شود كه گوينده اين نسبتهاى ناروا ، هدفى جز ايجاد دشمنى بين مسلمانان و تحريك عواطف عمومى عليه شيعيان ندارد و در نهايت نمىخواهد به چيزى جز كفر صريح شيعيان راضى شود . وى مىنويسد : يكى از مهمترين اختلافات بين شيعه و اهل سنت اين است كه اهل سنت معتقدند قرآنى كه بر پيامبر اكرم نازل شده است ، آخرين كتابى است كه از سوى خداوند نازل گرديده است و در آن تغيير و تبديلى صورت نگرفته و تا روز قيامت نيز از تحريف محفوظ خواهد ماند ، چرا كه . . . خداوند مىفرمايد : إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ ، همانا ذكر ( قرآن ) را ما نازل كرده‌ايم و خود نيز آن را حفاظت مىكنيم ( حجر : 9 ) و نيز مىفرمايد : إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ ، بر ما است كه آن را جمع كرده ، بخوانيم ( قيامت : 17 ) و باز مىفرمايد : لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ ، از هيچ طرف باطلى در قرآن راه ندارد ، اين كتاب ، از طرف خداوند حكيم و حميد نازل شده است ( فصلت : 42 ) . عدم اعتقاد به حفظ و صيانت قرآن ، موجب بطلان و انكار آيينى مىشود كه توسط پيامبر اكرم آورده شده است و منجر به احتمال تحريف در يكايك آياتش خواهد شد و با چنين احتمالى ايمان ما متزلزل مىشود . . . اما شيعيان معتقدند كه قرآن از تحريف مصون نمانده است و در اين مورد با اهل سنت مخالفند و تمام نصوص وارده در مورد قرآن و سنت را انكار كرده‌اند . بنابراين ، مهمترين و اساسىترين اختلاف بين اهل سنت و شيعه ، يا بهتر بگويم بين مسلمانان و شيعه ، همين مسأله است ، چرا كه هيچ انسانى مسلمان نخواهد بود مگر آنكه معتقد به قرآنى باشد كه پيامبر آن را به فرمان خداوند به مردم رسانده است و انكار آن ، به منزله انكار پيامبر است . « 1 »

--> ( 1 ) - احسان ظهير ، الشيعة و السنة ، ص 65 .